بعد از یه غیبت طولانی

دخترکم بازم مامان با شرمندگی فراوون اومد،تا برات بنویسم از خاطراتی که سعی کردم به یادم بسپرم و برات بگم از شیرین کاریات،از کارهایی که کردیم وجاهایی که رفتیم و...                                                                                    اینقدر سرم شلوغ بود که هر روز میگفتم امشب دیگه میرم و برای نفسم مینویسم ولی از زور خستگی میگفتم باشه فردا فردا فردا که شد18روز،چه زود این فرداها میان و میرن و ما......... تمام تلاشمو میکنم که دیگه زود به زود بیام برات بنویسم تا مبادا چیزی جا بمونه                           

شرمنده خانمی